Karin Barkmeijer

Film/Foto/Debat

Thu, 20 Mar 08 14:09:55 +0100

Hallo allemaal,

Ik ben alweer een behoorlijke tijd terug in Nederland, maar toch wil ik nog even jullie aandacht vragen voor het volgende:

Op 9 april a.s is er door mij en andere ex-vrijwilligers een hele leuke avond georganiseerd in Utrecht met film, foto's en debat met als thema het vrijwilligerswerk in Zuid Afrika.

Op deze avond wordt de film ‘We Are Together’ vertoond. Deze film is onder andere bekroond met de IDFA publieksprijs. De film vertelt het verhaal van de 12-jarige Slindile, haar leven in een weeshuis, de kracht van muziek, en de impact van de AIDS epidemie in haar leven.

Daarnaast is er ruimte voor debat; discussieer mee over Aids in Afrika. Laat je stem horen over de zin en onzin van ontwikkelingshulp in Afrika.

Voorafgaande aan de film, willen we je kennis laten maken met “The real-life”. Ervaar het tijdens de fototentoonstelling.

Waar?
Louis Hartlooper Complex (LHC)
Tolsteegbrug 1
3511 ZN Utrecht
T: 030 2320452

Waneer?
9 april 2008
1e filmvertoning: 16:30
2e filmvertoning: 19:00

Kaarten zijn vanaf 19 maart te verkrijgen bij het Louis Hartlooper Complex.
De kaartjes kosten € 2,50 bestel snel want er is maar beperkt plaats!

Ik zou het super leuk vinden als jullie hierbij zouden zijn!

Liefs, Karin

Weer veilig thuis en... FOTO'S!

Sun, 09 Dec 07 19:13:49 +0100

Hallo lieve allemaal,

Ik ben gisteren weer veilig en wel (met 2 uur vertraging) aangekomen in Nederland. Ondanks de kou is het toch ook wel erg fijn om weer thuis te zijn, om iedereen weer te spreken en te knuffelen.

Nog even achterom kijkend naar mijn tijd in Zuid Afrika (dat zal ik zelf nog wel veel vaker doen), kijk ik terug op een erg fijne tijd, waarin ik erg heb genoten van alles wat ik gezien, geleerd en meegemaakt heb en van de mensen die ik heb leren kennen. Ik vond het ook erg leuk ook om te merken dat jullie allemaal zo betrokken zijn geweest bij mijn hele reis. Thanks daarvoor!

Inmiddels heb ik een hele verzameling foto's op m'n weblog gezet bij de vorige 3 berichten. Veel kijk plezier en tot ziens.

Liefs, Karin

Bijna weer in Nederland

Wed, 05 Dec 07 16:55:00 +0100

Over 3 dagen ben ik alweer in Nederland. Om 11:15u kom ik (hopelijk een beetje uitgerust) aan op Schiphol. De tijd vliegt als je zoveel van Zuid Afrika ziet. Toch moet ik bekennen dat ik ook wel weer zin heb om thuis te zijn nu ik weet dat het weerzien van allemaal lieve mensen (jullie!) alweer zo dichtbij is.

Zuid Afrika is echt mooi! De kustlijn van de Gardenroute is echt prachtig: een mooie helder blauwe zee, mooie rotspartijen waar de golven tegenop springen en mooie stranden. We hebben ook al veel dieren gezien en dat is vooral leuk als je het helemaal niet verwacht; een groep dolfijnen die komt langszwemmen (2x meegemaakt inmiddels), robben, walvissen, apen die rustig de weg oversteken, etc. Verder hebben we ook erg genoten van kampvuurtjes, een mooie sterrenhemel (de elektriciteit was weer eens uitgevallen, dus dit maakte het extra leuk en extra mooi), een Afrikaanse braai, de zon, het strand, een jacuzzi met uitzicht op de berg, mooie uitzichten, massage, Afrikaanse muziek, paardrijden op het strand, leuke (en goedkope) hostels.

Sinds maandag zijn we in Kaapstad. Ook hier is genoeg te doen. We zijn inmiddels naar cape point (meest zuidwestelijke puntje van Afrika), naar Kaap de Goede Hoop, naar Boulders Beach (pinguins kijken), Waterfront, Longstreet, de tafelberg en naar Robbeneiland geweest. Erg leuk, mooi en interessant allemaal.

Dit is waarschijnlijk mijn laatste bericht uit Zuid Afrika.

Tot heel snel!

Liefs,

Karin

Foto 1: Haven Knysna
Foto 2, 3, 4: Cape Algulhas: het meest zuidelijke puntje van Afrika
Foto 4, 5: Nationaal park Tsitsikamma
Foto 6: Paardrijden op het strand
Foto 6: Jacuzzi
Foto 7,8,9: Onderweg
Foto 10, 11: Cape point: het meest zuid-westelijke puntje van Afrika
Foto 12, 13: Boulders Beach
Foto 14: Vlak voor een avondje stappen
Foto 15, 16, 17: Tafelberg
Foto 18: Kaap de Goede Hoop

Afscheid en reizen

Mon, 26 Nov 07 12:41:14 +0100

Inmiddels ben ik vertrokken bij MOP en dat afscheid viel wel even zwaar. Vrijdag hebben we als groep afscheid genomen van de kinderen van de daycare. Ze hebben allerlei liedjes voor ons gezongen en voor en met ons gedanst. Ook 's middags hebben we gedanst met alle kinderen. Wij hadden als vrijwilligers een zululied (osobasjajo sobasjayobajasele of zoiets) ingestudeerd en de bijbehorende zuludans opgevoerd: Erg leuk! Verder hebben we voor alle kinderen pannenkoeken gebakken. Lekker! 's Avonds hebben Dana en ik pizza's gehaald voor ons huisje en heb ik daar de hele avond gezellig gezeten en de kinderen voorgelezen uit de kinderbijbel.

De volgende ochtend viel het 'echte' afscheid van m'n huisje me wel zwaar. Zowel bij mij als bij de huismoeder en een aantal kinderen ging dat gepaard met tranen en een hoop geknuffel. Je raakt na zo'n maand echt wel gehecht aan je eigen gezin en zij aan mij. Ze hebben ook nog een afscheidsbrief geschreven. Ook erg bijzonder vond ik.

Na het afscheid zijn we naar het vliegveld gebracht en naar Port Elizabeth gevlogen. Inmiddels hebben we al een mooie kust gezien (met dolfijnen vlak voor de kust), hebben we een vuurtje gemaakt op het strand en zijn we naar Addo Elephant Park (safaripark) geweest. Inmiddels zitten we in Jeffreys Bay, maar hier begon het heel hard te regenen en overtroomden de straten. Gelukkig is het nu weer opgehouden en hopen we op het weer van de afgelopen dagen.

Als ik weer in de buurt van een internetcafe ben, zal ik jullie verder op de hoogte houden.

Foto 1: Pannenkoeken eten
Foto 2: Zuludans
Foto 3: De kust van seaview (vlakbij Port Elizabeth)
Foto 4: Zonsondergang vanaf ons balkon in het hostel
Foto 5: Seaview

Liefs, Karin

Alweer de laatste week bij MOP

Thu, 22 Nov 07 16:55:12 +0100

Hallo lieve mensen,

De tijd lijkt hier echt voorbij te vliegen. Het lijkt alsof ik hier nog maar net ben. Ik zou nog zoveel willen doen en zien en nu is het al bijna weer voorbij. Zaterdag stappen we op het vlliegtuig naar Port Elizabeth om vandaar met de auto door te trekken naar Kaapstad. Mother of Peace zit er dus bijna op, maar gelukkig kunnen we nog 2 weken van Zuid Afrika genieten, want het is hier mooi!

Deze laatste week staat voor een groot deel in het teken van afscheid nemen en van nog even dit en nog even dat regelen. Ik heb nog veel gezien en meegemaakt de afgelopen week.

Een overzichtje van de belangrijkste dingen:

Vorige week vrijdag ben ik met Brigit (mn 'huisgenootje') meegeweest naar Icare: een project waar zij zich helemaal op gestort heeft sinds ze hier is. Haar enthousiasme heeft mij dus ook zover gekregen om een dagje mee te draaien. Icare is een school voor voormalige straatjongens. De jongens hebben een rehabilitatieprogramaa doorlopen (om bijvoorbeeld af te kicken van de lijm) en hebben daarna bewust gekozen voor het volgen van onderwijs. Ze zijn dan ook erg gemotiveerd. We hebben allerlei christmascarols gezongen bij de opening (toch vreemd omdat het hier zomer is) en ik heb ze 'whose the king of the jungle' geleerd (nooit gedacht dat ik ooit in mn eentje voor een klas zou gaan zingen...). In de klas zijn we bezig geweest met het alfabet en heb ik nog bijles gegeven aan 1 van de jongens. Erg leuk!
Zaterdag hebben we geshopt op een heel leuk marktje (ik hoop dat ik al mn souvenirs mee naar huis krijg...) en zijn we naar een shoppingmall geweest. Zondags naar de kerk en het strand. In de kerk was wel veel gospel, maar geen black gospel helaas. Daar hoopten we stiekem toch een beetje op. Ook hebben we nog een 'slaapfeestje' gehad met de 3 andere meiden waar ik mee ga reizen. Erg gezellig, dus dat belooft veel goeds!
Maandag heb ik engelse kleuter- en kinderbijbels gekocht voor alle huisjes van m'n sponsorgeld. De kinderen zijn er zo blij mee. Echt leuk om te zien. Ook alle vrijwilligers vinden het erg leuk en willen dus graag voorlezen. De rest van mijn sponsorgeld gaat naar schooluniformen voor de kinderen. Allemaal super bedankt voor jullie donaties!
Dinsdag heb ik verschillende andere vrijwilligersprojecten bezocht: 1 van de projecten was vergelijkbaar met MOP en de andere projecten waren van Be More: Agape, ook een weeshuis en The Dreamcentre, een ziekenhuis waar zorg geboden wordt aan hiv/aidspatienten. Vooral dat laatste vond ik erg indrukwekkend om te zien.
Woensdag heb ik weer op de daycare gewerkt (alweer voor de laatste keer) en hebben we 's middags een verjaardagsfeestje gevierd van de kinderen die de afgelopen maand jarig zijn geweest. Erg gezellig. 's Avonds at ik bij andere vrijwilligers en ondertussen begon het echt enorm te onweren en te stormen. Zo erg heb ik het echt nog nooit meegemaakt (het gebied staat er overigens wel bekend om): er was bijna net zoveel geflits als dat het donker was en dan die donder: echt zo hard! Hoewel het maar 5 meter lopen is naar mn eigen huisje heb ik toch daar maar de nacht doorberacht. Ik zag het niet bepaald zitten om er doorheen te lopen en ook de elektriciteit was uitgevallen. We zaten dus al een groot deel van de avond met kaarsjes op tafel. Wel erg gezellig trouwens.
Vanochtend zou het afsluitingsfeest van de primary school zijn, maar door de storm van de vorige avond is dit helaas niet doorgegaan (verplaatst naar volgende week). Wel zijn we er nog een uurtje geweest om afscheid te nemen van de kinderen. De kinderen werden door de principal netjes opgesteld en er werd voor ons gezongen en allerlei dankwoorden gesproken. Heel lief! Ze waren echt zo blij met onze hulp. Ik heb met Lizeth ook nog even foto's gemaakt van onze klas (grade 7). Wilde een van de jongens (17) die normaal altijd heeeel zenuwachtig werd als ik hem iets vroeg alleen met mij op de foto, haha. Nu weet ik waar die zenuwen vandaan kwamen ;). Zometeen gaan we uit eten met alle vrijwilligers als afscheid.

Foto 1: Dana (vrijwilligster) leerst voor uit de kinderbijbel
Foto 2: De kinderbijbels. Per huisje hebben ze beide bijbels. 1 voor de kleinsten en 1 voor de oudere kinderen
Foto 3, 4, 5: Daycare
Foto 5: Verjaardagen
Foto 6, 7, 8: Afscheid primary school
Foto 9: Een avondje zonder elektriciteit
Foto 10: Avondje uit eten en stappen: allemaal lekker opgetut

Liefs, Karin

Strand en de primary school

Thu, 15 Nov 07 14:48:13 +0100

Dinsdag zijn we met de kleintjes van de daycare naar het strand geweest. Wat waren ze blij! In de bus naar het strand werd al vrolijk gezongen ('read your bible, pray everyday' is helemaal hip en ze hebben vrolijke zululiedjes gezongen). Op het strand was het ook een groot feest (voor de meesten dan, want de kleintjes uit mijn huis waren bang voor de zee, en dat terwijl ze als ik ze in bad doe het lieft zoveel mogelijk golven produceren). Howel de kinderen erg enthousiast waren, bleven ze gelukkig voor onze denkbeeldinge lijn, want ze kunnen namelijk niet zwemmen en ze hebben ook geen zwembandjes).

Vanochtend ben ik weer naar de primaryschool geweest. Omdat het volgende week zomervakantie is en de kinderen druk zijn met allerlei toesten, moest ik al op tijd beginnen (8:00u i.p.v 10:30u). Hierdoor kon ik de dagopening met zang en gebed meemaken. Echt heel bijzonder. Die kinderen kunnen zo mooi (meerstemmig) zingen. Ik had echt even moeite om het droog te houden. Toen de les eenmaal begonnen was heb ik een kwartetspel met ze gespeeld (zelf gemaakt in een creatieve bui ;)) en een boek gelezen. Dit was jammergenoeg al weer mn laatste les. Ik vond het erg leuk om te doen namelijk. Volgende week donderdag sluiten we af met een feest. De school had zelf geen gel voor een afsluitingsfeest en daarom sponsoren 2 vrijwilligers van MOP dit feest. Ik ben benieuwd!

Geniet van de foto's:

1,2,3: strand
4: Ntkozo ui mij huisje heeft mijn haar gevlochten
5: primaryschool
6: kwartetspel

De foto's van de safari zijn nu ook bij het vorige bericht geplaatst.

Liefs, Karin

Werk en ontspanning!

Mon, 12 Nov 07 16:09:48 +0100

Hallo lieve mensen,

Weer een berichtje vanuit Zuid Afrika. Ik heb het nog steeds erg naar m'n zin! Ik ben druk bezig met daycare, preschool, primary school, homeworkroom en life-orientation en allerlei andere kleine dingetjes. Afgelopen vrijdag ben ik bijvoorbeeld onverwacht met een jongetje uit m'n huisje en 2 'social workers' meegeweest naar de oom van dit jongetje (P). Ik had geen idee waar het precies om ging en wat er van me verwacht werd. Wel spannend dus, maar ook echt een uitdaging! Ik ben meteen in de auto gesprongen en meegegaan. We gingen naar de oom van P en hij moest mee om de weg wijzen. Ze hadden mij meegevraagd om P wat meer op zijn gemak te laten voelen, omdat hij mij nu een beetje kent. P's oom moest formulieren invullen met betrekking tot de plaatsing van P in een weeshuis. Omdat hij officieel niet staat ingeschreven bij social welfare van Amamzitoti (zij plaatsen 'hun' kinderen bij Mother of Peace), maar bij een ander departement van social welfare zou hij eigenlijk ergens anders geplaatst moeten worden (bureaucratische regeltjes wat mijn betreft). Het is nog even afwachten of hij hier weg moet of dat hij mag blijven. Volgens mij wordt dit nu door de rechter geregeld. Ik hoop echt voor hem dat hij hier mag blijven, omdat hij het hier echt naar zijn zin heeft. Hij heeft hier een leuk 'gezinnetje' en veel vriendjes. Vanaf zijn oom is hij ook al een paar keer naar MOP gelopen (het streven is dat kinderen bij familie blijven wonen), omdat de situatie bij zijn oom erg vervelend was. Ik hoop dat bij de rechter het belang van P voorop staat.

Gelukkig is er ook nog wat tijd voor ontspanning. Dit weekend zijn we op safari geweest. Echt super! We hebben krokodillen, nijlpaarden, giraffes, antilopen, zebra's, gnoes, allerlei soorten vogels, schilpadden, apen, neushoorns, olifanten en buffels gezien (laatste 3 zijn van de big 5). Echt super! Is weer eens wat anders dan de dierentuin in Emmen! Vooral de olifanten vond ik echt geweldig. We waren al een groot deel van de dag naar ze op zoek. We vonden allerlei sporen (takken op de weg, pootafdrukken, poep, kapotte bomen), maar geen olifanten.... Totdat we bijna het park uitwaren. Wat waren we blij! Een van de olifanten kwam onze kant op om de weg over te steken. Beetje spannend vonden we het wel, omdat hij vrij snel met flapperende oren (om ons te waarschuwen) op ons af kwam lopen, maar het was echt een geweldige ervaring. Wat zijn die beesten groot zeg! Erg indrukwekkend.

Ik ga zo weer naar m'n gezinnetje.

Groetjes!

Karin

PS: Voor degenen die het nog niet gezien hebben: vorige week heb ik ook een bericht geplaatst. Degenen op mijn mailinglijst hebben hier geen mail over ontvangen, dus vandaar dat ik het nog even onder de aandacht breng.

Sawubona!

Thu, 08 Nov 07 08:37:16 +0100

Sawona! (oftewel hallo in zulu)

Het is alweer een week geleden dat ik wat van me heb laten horen, dus de hoogste tijd voor een update.

Eerst even over ons weekend. Wat is Zuid Afrika mooi! Met 7 vrijwilligers zijn we naar de Drakensbergen geweest. Zaterdagochtend moesten we al om 4:00u opstaan. Dit was me eigenlijk net iets te vroeg, maar het was zeker de moeite waard. Rafael, onze tourguide (een echte afrikaan, zonder afrikaanse klok) was zelfs 10 minuten te vroeg om ons op te pikken. Het was een flink eind rijden naar de Drakensbergen, maar onderweg hebben we wel meer van het 'echte' Afrika gezien: Marktjes, vrouwen die allerlei dingen op hun hoofd dragen, kinderen en baby's in doeken op de rug van moeder of zus, autentieke huisjes, etc. Samen met Mdo, onze hikinggids zijn we de natuur ingetrokken. Echt super met zon, blauwe lucht, groene bergen, beekjes en watervalletjes. Voor de dammetjesbouwers onder jullie was het hier zeker een paradijs ;). Verder hebben we grotschilderingen van de 'bushmen' bekeken, onder het genot van ritueel gezang van Mdo (zelf achterkleinkind van een bushman). 's Middags hebben we paardgereden in de bergen. Wat een fantastisch uitzicht. Ik wil zo nog een keer: berg op, berg af, door beekjes heen en af en toe een sprong of wat extra vaart: super!
De volgende ochtend zijn we met een 4x4 (jeep) via de Sanipas naar Lesotho gereden (een apart land dat helemaal omringd is door Zuid Afrika). De haarspeldbochten, gaten in de weg, watertjes en de rondzwervende keien maakten het noodzakelijk om met de jeep naar boven te gaan. Eenmaal boven zijn we in een dorpje geweest, hebben we gezeten in een huisje van koeienpoep, konden we handgemaakte spulletjes kopen en hebben we zelfgemaakt brood geproefd. Leuk om mee te maken, maar jammer dat we nog zo dicht bij de grenspost zaten. De bevolking was namelijk echt gericht op toeristen en bij het maken van een foto kwam er weer iemand naar je toe: 'give me some money'. Op de terugweg hebben we nog een (dode) cobra gezien. Ze zitten hier dus echt! Onze gids vertelde dat je na de beet van zo'n slang binnen 5 minuten overlijd. Deze slangen hoef ik dus nooit meer te zien (alleen dood of in de dierentuin).

Verder is er deze en vorige week ook alweer een hele boel gebeurd. Ik heb gekeken op de primary school en heb samen met Lizeth engelse les gegeven. Vandaag ga ik dit alleen doen: in grade 7. De achterstand van deze kinderen (12) is echt heel groot. Ze gaan over 3 weken naar de middelbare school en krijgen veel les in het engels, maar ze kunnen zich moeilijk verstaanbaar maken. Met deze kinderen (van 12-15) moet je dus echt woordjes aanleren als: apple, boat, orange, etc. Verder hebben we vorige week vliegers gamaakt met de kinderen (wat een feest!) en ben ik deze week weer op de daycare geweest, heb ik gewerkt in de homeworkroom, ben ik veel bij mn gezinnetje geweest, heb ik samen met Dana een girls night gehouden (life-orientation), ben ik bij de preschool geweest en hebben we de tree (boom) van Bobbi Bear bezocht, een ander project van Be More.

De girlsnight was heel bijzonder. Het thema was puberteit en we hebben met ze gepraat over veranderingen in lichaam en geest. Omdat het best wel theoretisch was vonden we het spannend wat eruit kwam, maar de meiden waren zo open. Heel bijzonder om te zien! Natuurlijk was er hier en daar wat gegiegel, maar toch waren ze er heel serieus mee bezig.
De preschool houdt in dat de kinderen die bijna naar de primaryschool gaan, hierop voorbereid worden. Voor hen duurt de daycare (creche) een uurtje langer. Terwijl de meeste kinderen bezig waren met het schrijven van hun naam, het oefenen en schrijven van maanden en het tellen en schrijven van de getallen 1-10 heb ik met Sandile figuren omgetrokken en geoefend met kleuren. Sandile is een heel lief kereltje met een verstandelijke en ook enigszins lichamelijke beperking. Omdat zijn fijne motoriek niet goed is ontwikkeld en hij zijn handen niet goed kan gebruiken krijgt hij dus andere taken dan de rest. Ik hoop echt dat er voor hem speciale zorg is als hij naar de primary school gaat.
Dan nog even over de tree van Bobbi Bear. Onder de boom komen vrouwen, eventueel met hun kinderen bijeen. Vrouwen praten over wat hun bezighoudt, over HIV/aids, over verkiezingen, over God en de bijbel, etc. De vrouwen hebben voor ons gebeden en gedankt. Heel bijzonder. Dit keer waren er minder vrouwen bijeen dan normaal gesproken door de heftige regelval de dag ervoor. Rivieren waren te hoog om over te steken en van sommige vrouwen is zelfs hun huis weggespoeld. Terug op ons terrein hebben we een presentatie gekregen over Bobbi Bear. Dit project is er voor seksueel misbruikte kinderen. Met behulp van een knuffelbeer geven kinderen aan door middel van tekeningen op de beer aan wat er met hen is gebeurd. Heel confronterend om beren te zien waar de handen met een elastiek aan elkaar gebonden zijn, waarbij een pleister op de mond is geplakt omdat het kind niet mocht praten, en waar de onderkant van de beer bekrast is. Vreselijk! Maar wel een ontzettend goed project met heel gedreven mensen.

Dit was het weer voor nu!

Liefs, Karin

Update met foto's

Thu, 01 Nov 07 13:35:55 +0100

Ik heb weer even een internetmomentje, dus ik maak meteen van de gelegenheid gebruik om jullie te updaten en ook wat foto's te laten zien.

De eerste dagen zijn we veel bezig geweest met intro-activiteiten, zoals trainingen over hiv/aids en tbc (veel kinderen hier hebben dit), rondlopen over het terrein, kennismaken met iedereen en hebben we overlegd wie wat gaat doen de komende weken. Erg interessant, maar ik heb ook echt zin om echt aan de slag te gaan. Vandaag heb ik samen met Brigit een ochtend (9-12u) meegedraaid op de daycare. De kinderen zijn echt schatjes om te zien, maar zien er soms liever uit dat dat ze zijn... De meeste kinderen willen geknuffeld worden, aan je hangen, bij je op schoot of naast je zitten, maar wanneer dit niet lukt duwen ze andere kinderen hardhandig aan de kant of beginnen heel hard te huilen, omdat ze hun zin niet krijgen. Het is nog even wennen aan wat je wel en niet kan/mag doen, wanneer je de kinderen moet troosten of gewoon even moet laten huilen, wat je moet doen als ze niet luisteren (en doorgaan met klieren/schoppen/slaan), etc. Ik ga vanaf nu minstens 1x per week de daycare doen, dus het gaat vast goedkomen. Ik ga ook nog overleggen met de vrijwilligers die hier al langer zitten en hoe zij met dit soort situaties omgaan. Wat echt super leuk is, is om de kinderen te horen zingen en dansen met een trommel. Ze zijn echt goed!

Gisteren ben ik bij 'mijn' gezinnetje geweest: 'house 2'. In mijn huisje zitten 7 kinderen. 3 kleintjes (1 en 2 jaar(2x)), 2 van 11 jaar en het oudste meisje van MOP (17 jaar). Gisteren heb ik kennis met ze gemaakt en met hun huismoeder en de kleintjes in bad gedaan. Erg leuk! De komende weken gaan zij mijn speciale aandacht krijgen. Verder zal ik me gaan bezig houden met de daycare, de pre-school (kinderen van de day-care die bijna naar school gaan), ga ik een dag engels geven aan grade 4 op de primary school en ga ik samen met een andere vrijwilliger die hier al langer zit (Dana) iets verzinnen voor de oudere meiden. Dana zit hier al langer en is bezig met 'life-orientation' en dit gaan we samen verder vormgeven. Samen met m'n huisgenootje Marlein gaan we nadenken over een betrouwbaar systeem voor het innemen van de medicijnen voor aids. Het is erg belangrijk dat er geen dagen worden overgeslagen, omdat de kans erg groot is om een resistentie voor de medicijnen te ontwikkelen. Een belangrijke taak dus!

Dit weekend hebben we ook al volgepland. We gaan een excursie maken naar de Drakensbergen (hiken, paardrijden, rijden in zo'n open jeep, zulu-bevolking ontmoeten, etc.)

Dit was het even voor nu!

Doeidoei en bedankt voor jullie lieve berichtjes!

foto 1: Eerste dag: spagetti eten met alle vrijwilligers
foto 2 en 3: Op de daycare. Dit zijn de kleintjes uit 'mijn' huisje. Lief he?!
foto 4: Op de daycare. Ze willen graag op schoot!
Foto 5: Kinderen van de daycare gaan weer naar het klaslokaal en zingen 'we are marching, marching away'

Ik ben er!

Tue, 30 Oct 07 13:47:37 +0100

Hallo lieve mensen,

Na een lange reis van 24 uur ben ik gisteren veilig en wel aangekomen in Zuid Afrika. Het afscheid nemen op Schiphol was best even moeilijk, maar verder is alles erg goed verlopen. Ik kon zelfs slapen in het vliegtuig (dankzij een geweldig nekkussentje, bedankt!). In Durban werden we op het vliegveld opgewacht door een hele groep vrijwilligers (wij waren de laatsten die aankwamen). Dus konden we meteen door naar Mother of Peace. We reden met een erg volle bus over een erg hobbelige weg, maar na alle turbulentie in het vliegtuig kon ik dit prima aan. Eenmaal aangekomen kwamen veel kinderen erg nieuwsgierig naar buiten om zich aan ons voor te stellen en onze namen te oefenen. De namen oefenen en de gezichten leren kennen, wordt nog een hele uitdaging, maar dat gaat vast goedkomen. De vrijwilligers die al op het project aanwezig waren hebben lekker voor ons gekookt, we hebben een huisje uitgezocht (ik slaap in een huisje met Marlein en Birgit) en het ziet er echt prima uit. We hebben 1 vrij ruime slaapkamer, een keukentje, badkamer (alleen nog geen douche in dit bad, dus dit wordt hopelijk deze week geregeld). Ons huis wordt zelfs iedere dag schoongemaakt! Echt te luxe, maar dit wordt gedaan om werkgelegenheid te creeren. Dus we genieten er maar van! We zijn wel een beetje banggemaakt voor hevige onweersstormen, grote muggen, slangen en ratten die zo groot zijn als katten. Die hoop ik dus liever niet tegen te komen! We zijn 's avonds erg vroeg ons bed ingedoken (20:30u) omdat we allemaal erg moe waren van de reis (bij jullie is het trouwens zelfs nog een uur vroeger dan hier).

Vannacht heb ik echt prima geslapen. De klokken van de chapel om 05:45u heb ik wel gehoord, maar daarna ben ik gelukkig weer in slaap gevallen. Wie weet heb ik nog eens de moed om vroeg op te staan en een bijeenkomst bij te wonen. Vandaag hebben we een training gehad van Byron over het reilen en zeilen bij Mother of Peace en hebben we een rondleiding gehad over het terrein (wat trouwens best groot is). Wel heftig om tijdens de training te horen dat hiv/aids in dit deel van Zuid Afrika echt ontzettend veel voorkomt en bijna alle kinderen hier ook mee te maken hebben. Dit hebben ze soms gekregen via hun ouders, maar vaak ook doordat ze seksueel misbruikt zijn (in de zulu-cultuur vinden veel mannen dat seks een recht is en maakt het dus niet uit of ze dit hebben met hun eigen vrouw, iemand die ze tegenkomen op straat of met een kind dat in een slaapkamer verderop ligt). Ik moest af en toe wel even moeite doen om dit niet teveel tot me te laten doordringen. Dit betekent ook dat wij als blanke vrouwen goed moeten oppassen. Gelukkig kunnen ze ons hier goed informeren over wat we wel en niet moeten doen en zijn ze erg zuinig op ons. Ze voelen zich erg verantwoordelijk voor ons.

Morgen krijgen we een meer uitgebreide training over hiv/aids en krijgen we een huisje toegewezen op het terrein, waar we extra in investeren. Ik ben erg benieuwd! Ik heb er zin in om de kinderen en huismoeders wat beter te leren kennen (nu heb ik er al zoveel gezien dat ik de namen en gezichten echt niet kan onthouden). Ik houd jullie hiervan op de hoogte!

Ik heb inmiddels een Zuid Afrikaanse simkaart, dus mijn nieuwe telefoonummer is: 0027736809980.

Heel veel liefs en zulu-groetjes vanuit Zuid Afrika,

Karin

Vertrek

Sat, 27 Oct 07 17:40:53 +0200

Morgen is het echt zover! Ik vertrek om 19:25u eerst met het vliegtuig naar Madrid. Dan vlieg ik door naar Johannesburg en vanaf daar vlieg ik met een binnenlandse vlucht naar Durban (aankomst 14:25u). Een hele reis dus (20 uur!) In Durban word ik opgewacht door mensen van Mother of Peace. Ik heb onwijs veel zin om in Zuid Afrika te zijn, maar het afscheid nemen valt soms zwaar. Gelukkig hoef ik de reis niet in m'n eentje te maken en heb ik gezelschap van Mirjam en Rob (mensen waarmee ik na het vrijwilligerswerk ook ga reizen). Ik ben nu druk bezig met het regelen van de allerlaatste dingen: het opladen van mijn batterijen, het wassen van mijn kleren, het regelen van financien, het inpakken van mijn tas (dat wordt proppen...) en natuurlijk het afscheid nemen van allemaal lieve mensen.

Het is alweer even geleden dat ik een bericht op mijn weblog heb geplaatst, maar ik heb zeker niet stilgezeten in de afgelopen weken. Ik heb gewerkt om geld te verdienen voor mijn reis, ik heb presentaties gegeven over het werk van Mother of Peace aan drie havo-2 klassen in Coevorden (de nieuwe veste), ik heb mijn masterbul uitgereikt gekregen en ik heb mijn afstudeer/afscheidsfeestje gevierd. Daarnaast heb ik ook lekker kunnen ontspannen bij Robert in Kopenhagen (zelfs 2x, heerlijk!) en ben ik met mijn moeder een midweek naar Rome geweest. Ook dat was super!

De presentaties in de havo-klassen waren erg leuk om te doen en ook de leerlingen en de leraar (mijn oom ;)) waren erg enthousiast. Vooraf aan de presentaties heb ik op een kwart van de tafels van de leerlingen een 'aidsstrikje' neergelegd. Op deze manier heb ik laten zien dat hiv/aids een probleem is dat heel dichtbij kan komen in landen als Zuid Afrika. Daar is namelijk 25% van de bevolking (5.3 miljoen mensen) besmet met aids. Verder heb ik verteld over mijn werk bij Mother of Peace en heb ik d.m.v een filmpje laten zien wat de gevolgen zijn van hiv/aids. De leerlingen hadden van te voren allerlei vragen bedacht die ik ik de les heb beantwoord. Een greep uit deze vragen: 'wat vinden je ouders ervan dat je dit gaat doen?', 'ben je niet doodsbenauwd dat je wordt doodgeschoten?', 'zijn daar ook enge beesten?', 'hoop je daar ook iets te veranderen en wat wil je daar bereiken?'. Tijdens mijn verblijf in Zuid Afrika zal ik via mijn weblog ook vragen van de leerlingen beantwoorden en na mijn terugkomst in Nederland zal ik nogmaals dezelfde klassen bezoeken om te vertellen wat ik allemaal heb meegmaakt.

Mijn volgende bericht komt waarschijnlijk uit Zuid Afrika. Ik houd jullie op de hoogte! Bedankt voor al jullie lieve mailtjes, smsjes, telefoontjes, berichtjes en niet te vergeten jullie donaties. De teller staat nu op €605,-. Super!

In Zuid Afrika krijg ik trouwens een nieuw telefoonnummer (dit zal ik z.s.m op mij site zetten). De eerste vier weken bij Mother of Peace heb ik ook een postadres, mochten jullie het leuk vinden om wat naar de andere kant van de wereld te sturen:

Mother of Peace
Karin Barkmeijer
PO Box 486
3652 Linkhills
Waterfall
KZN-Durban
Rep South Africa

Liefs, Karin

Foto 1: Ik tijdens de presentatie in Coevorden
Foto 2: Aandachtig luisterende leerlingen

Voorbereidingen en help mee!

Tue, 25 Sep 07 18:10:33 +0200

De voorbereidingen zijn in volle gang! En dat mag ook wel, want over 4,5 week is het al zo ver. Dan vertrek ik uit het koude, regenachtige Nederland naar het warme en zonnige Zuid Afrika. South Africa, here I Come!
Mijn backpack is inmiddels aangeschaft, de vaccinaties zijn gehaald, de reisverzekering is afgesloten en mijn vlucht is geboekt. Ik vertrek met een aantal andere vrijwilligers op 28 oktober. Op 8 december kom ik weer terug in Nederland. De terugvlucht is twee weken later dan in eerste instantie de bedoeling was, omdat ik na het project nog 2 weken in Zuid Afrika ga reizen. Geen onaangename wijziging dus! Samen met Lizeth en Mirjam (ook vrijwilligers van Mother of Peace) en Rob (een vrijwilliger die alle projecten van Be More in Zuid Afrika op film gaat vastleggen) zal ik met de auto rondtouren door Zuid Afrika (Vanaf Port Elizabeth via de kust naar Kaapstad). Dit schijnt een erg mooie route te zijn, dus ik heb er erg veel zin in. Maar natuurlijk eerst naar Mother of Peace, want daar doe ik het natuurlijk voor!
Als voorbereiding op het ontwikkelingswerk heb ik naast het regelen van allerlei praktische zaken ook twee trainingsdagen van Be more gevolgd. Het was erg leuk om tijdens deze dagen de andere vrijwilligers van Mother of Peace te leren kennen. Verder waren de trainingsdagen ook inhoudelijk erg interessant en was het erg leerzaam om te horen wat er allemaal speelt in de wereld van ontwikkelingssamenwerking. Wat een complexe wereld is dat zeg!* Ik ben er tijdens door de training nog meer van bewust geworden hoe omvangrijk de gevolgen van aids zijn. In Zuid Afrika alleen al zijn 5,3 miljoen mensen met HIV geinfecteerd! Hoewel iedereen weet dat de gevolgen groot zijn, blijft de problematiek van aids vaak anoniem. In 28 verhalen over aids** geeft de schrijfster Stephanie Nolen het aidsdrama een gezicht. Ze schrijft 28 ontroerende verhalen over aidspatienten: een voor elk miljoen in Afrika. Erg indrukwekkend als je bedenkt hoeveel leed er al schuilgaat achter het verhaal van 1 patient. In mijn werk zal ik daar ook mee in aanraking komen. Veel van de kinderen van Mother of Peace zijn wees geworden doordat hun ouders aan aids zijn overleden of hebben zelf HIV/aids (besmetting via hun moeder of doordat de vreselijke mythe rondgaat dat mannen van hun aids genezen door seks te hebben met een maagd - in veel gevallen kinderen dus).
Bij al mij voorbereidingen hoort natuurlijk ook het zoeken van sponsors. Ik zou het heel fijn vinden (en de kinderen van Be More natuurlijk ook) als jullie mijn werk bij Mother of Peace heel direct willen steunen door een (kleine) financiele bijdrage te storten op rek.nr 12.17.74.228, t.n.v Be More te Nijmegen. Wanneer je dit doet onder vermelding van mijn naam, kan ik een deel van het sponsorgeld (in overleg met Be More) zelf besteden. De rest wordt gebruikt voor andere erg belangrijke dingen, zoals elektriciteit, psychologische hulp voor de kinderen, schoolspullen, etc. Via mijn weblog zal ik jullie op de hoogte houden van de besteding van het sponsorgeld!
Alvast heel erg bedankt!
Liefs,
Karin
* Meer weten over de complexe wereld van ontwikkelingssamenwerking? Lees: HULP, waarom ontwikkelingshulp moet, groeit en verandert van Ralf Bodelier en Mirjam Vossen
** Dit boek is echt een aanrader als je meer wilt weten over de realiteit van de aidscrisis in Afrika.

Welkom!

Mon, 10 Sep 07 16:28:55 +0200

Voor alle geinteresseerden: eind oktober zal ik naar Zuid- Afrika vertrekken om als vrijwilliger een maand te werken bij het project 'Mother of Peace'. Dit project is een thuis voor zo'n 50 kinderen - van baby tot 18 jaar - die zijn verlaten, seksueel zijn misbruikt, geen ouders meer hebben of om andere redenen niet meer thuis kunnen wonen. De kinderen wonen in kleine huisjes met een huismoeder die voor ze zorgt.
Als vrijwilliger zal ik op allerlei manieren helpen bij de opvoeding en verzorging van de kinderen. Zoals samen huiswerk maken, de kleintjes in bad doen, spelletjes spelen, elkaar dingen leren en nog veel meer. Bovendien zal ik als vrijwilliger helpen bij het opleiden van de huismoeders om ze bepaalde vaardigheden te leren, zoals bijvoorbeeld de dagelijkse structuur, opvoeding en zorg voor de kinderen.
Hoewel het nog bijna 2 maanden duurt voordat ik vertrek, ben ik nu druk bezig met allerlei voorbereidingen, zoals het halen van vaccinaties, het volgens van trainingen, het zoeken van sponsors, het geven van presentaties op een middelbare school, het aanschaffen van allerlei benodigdheden (backpack), het boeken van een ticket, etc.
Via deze weblog zal ik jullie op de hoogte houden van wat ik allemaal ga doen en meemaak. Dus nogmaals welkom!
Ontvang je nog geen mail als ik een nieuw bericht plaats, maar wil je dit wel, schrijf je dan hiernaast in op de mailinglijst.
Liefs, Karin
1: Kaart van Zuid Afrika (het project bevindt zich in Amanzimtoti, een stadje in de buurt van Durban - oostkust)
2: De huisjes van de kinderen waar zij met hun huismoeders wonen. Als vrijwilligers zullen wij ook in zo'n huisje verblijven
3: Dit ben ik zelf
4: Kinderen van Mother oF Peace.